Bugün:
SE
SE
Hayatın devamı için, Dünya’ya yeni bireylerin gelmesi gerekli bir olay. Sağlıklı toplumlar için sağlıklı bireyler yetiştirmek kaçınılmaz bir gereklilik. Ancak gerek doğumda, gerekse yaşam sürecinde, her birey sağlıklı olamıyabiliyor. Anne ve babada bulunan genetik hastalıklar, hamilelik sürecinde, annenin alkol, sigara vb. zararlı maddeleri kullanması, hamilelik sürecinde geçirilen hastalıklar ve doğum sırasında istenmeyen olumsuz durumların yaşanması , bireylerin özel çocuklar olarak doğmalarına neden olabiliyor. Yaşam sürecinde de bireyler, engelli birey olabiliyor.
Bugün size, uzmanlık alanım olan, zihinsel engelli bireylerden bahsetmek istiyorum.
Zihinsel engel; ağır , orta ve hafif olmak üzere üç gruba ayrılıyor. Orta ve hafif zihinsel engeli olan bireyler okulların bünyesinde açılan özel eğitim sınıflarında eğitim alabiliyor. Özel eğitim sınıflarında ,zorunlu iki öğretmen görev yapıyor.
Milli Eğitim Müdürlükleri, bu öğrenciler için, okula gidiş- gelişlerini sağlamak için ücretsiz servis sağlıyor.
Engelli bireylerin eğitimleri sabır ve sevgi gerektiriyor. Çünkü engel durumuna göre bu öğrencilerin yardım almaları gerekiyor. Hal böyle olunca gerek ailelere gerekse öğretmenlere ağır bir sorumluk yükleniyor.
Ancak yaşadığım olaylar ve gerekse gözlemlerim sonucunda, bazı aileler bu yükün altında kalkamayacaklarını düşündükleri için, gerekli ilgiyi gösteremeyebiliyorlar. Öğrencilerin okula gitmeleri serbest zaman oluşturduğu için hergün, her durumda öğrencileri okula göndermeye devam ediyorlar.
Öyle ki çok hasta olup ders yapamayacak durumda olmaları bir engel teşkil etmiyor. Özel eğitim öğretmenleri bir doktor ya da hemşire olmamalarına rağmen, bu öğrencilerle sağlık anlamı da da ilgilenmek durumunda oluyorlar. Yetersiz kaldıkları yerde veli ile iletişime geçip, çocuklarını bir sağlık kurumuna götürmeleri gerektiğini bildiriyorlar. Ancak bazı veliler, çocukların hasta olmayıp, ders yapmamak için rol yaptığını ileri sürüp, çocuklarını okuldan almayı reddediyorlar. Bu durum öğretmenlere ve okul idarelerine zor durumlar yaşatabiliyor. Yine bu veliler öğretmenleri, çocuklarıyla eğitim ve diğer anlamda yeteri kadar ilgilenmedikleri gerekçesiyle, okul idarelerine, hatta milli eğitim müdürlüklerine şikayet ediyorlar. Yine bu velilerden, öğrencilerin eğitim ve gelşimleri için yardımcı kaynak istediğimizde kesinlikle temin etmiyorlar.
Diğer taraftan az da olsa, gerçekten çocuklarıyla her anlamda ilgilenen velilerimizin de olması sevindirici bir durum.
Sonuç olarak hiçbir birey engelli yaşamı kendi tercih etmiyor. Ailelerin ve öğretmenlerin, sevgi ve sabırla bu bireylerin her anlamda ihtiyaçlarını karşılaması gerekiyor. Bu hem insani hem de mesleki bir sorumluktur.
Öğretmen ve velilerimize saygılarımla.
