Her sabah, erken saatlerde, sahilde yürüyüş yaparım. Benden başka yürüyüş yapan insanları görürüm. Sporun, sağlıklı yaşam için gerekliliği tartışılamaz. Bu manzara bana huzur verir.
Ancak içimi acıtan manzaraları da görüyorum ne yazık ki. Orta yerde durup, öylece boş boş bakan gençleri, kayalıklara oturmuş, çakmak gazı koklayan insanları görüyorum. Kimi arkadaş kurbanı olmuş kimi merakının peşine düşmüş.
Sonra aklıma, üniversite yıllarımda, bir profesörün verdiği konferans geliyor. İsmini hatırlayamıyorum, ancak şu sözünü hiç unutmuyorum : “Uyuşturucu maddeyi bir kere kullanmak bağımlılık yapar ve ömür boyu kurtulamazsınız. Bıraksanız bile (ki, bu çok çok zor, hatta neredeyse imkansız bir durum ) tekrar başlarsınız. ”
O gencecik çocukları öyle görünce canım yanıyor. Ne oldu da bu hale geldiler kim bilir? Aklım almıyor, arkadaş, arkadaşını kurban eder mi? Dünya’ da kendi ırkını yok eden bir başka canlı var mı? İnsanlar, kendi çıkarları için nasıl bu kadar acımasız olabiliyor?
“Merak ettim, bir defa kullanayım. Bir daha kullanmam” diye bir şey yok. Uyuşturucu madde, vücuda bir kere bile alındığında, tüm iç organları etkisi altına alıyor ve vücut tekrar istiyor. Bu maddelerin tekrar alınmaması kriz oluşturuyor. Bu duruma dayanamayan insan tekrar, bu maddelerden kullanmak durumunda kalıyor. Kullanım miktarı zaman geçtikçe, artış gösteriyor
Bu maddelere, bir maliyet karşılığında ulaşılabiliyor. Zamanla, finansal kaynaklar yetişmemeye başlıyor. İnsanlar, para kaynakları tükenince, yasa dışı yollardan para temin etmeye başlıyor. Aslında kısaca yok oluşun hikayesi. İnsanın kendini ve yakınlarını tüketmesinin hikayesi. Ve doz artıkça ölüm gerçeği ortaya çıkıyor. Anne- babalar olarak, çocuklarımız için gerekli tedbirleri almamız gerekiyor. Gençlerin yanlışlar yapmaması için. Sağlıklı bir yeni nesil için. Geleceğimiz için tedbirler almamız mutlaka gerekli.
