Bugün:
SE
SE
Sene 1994 Eylül ayı. Öğretmen olarak, Erzincan ilimize atandım. Bavulumu toplayıp memleketten , otobüsle yola çıktım. Ailem nereye nasıl gideceğimi, bir ihtiyacım olup olmadığını sormadı bile. On iki saat süren yolculuğun ardından , sabah saat sekizde Erzincan otogarına indim. Etrafa baktım ancak şehir yoktu. 1992 depreminde yıkılan şehir hala kurulamamıştı. O dönemlerde, il emrine atanıyorduk.
İl milli eğitim müdürlükleri bizi okullara yerleştiriyordu. Birkaç gün sonra okulum belli oldu. Bu köye karayolu yoktu o yıllarda. Sadece Doğu Expresi ile gidilebiliyordu. O güzergahtaki hiçbir ilçe ve köye karayolu ile ulaşılamıyordu. Dört buçuk saat süren yolculuğun ardından köy istasyonunda indim. Bir süre yürüdükten sonra, sadece , kerpiçten yapılmış sekiz evin bulunduğu köy denilen yere geldim.
Mezra olduğunu, daha sonra okul tabelasını okuyunca öğrendim. Üç aile oturuyordu. Çevre mezradan gelen öğrencilerle birlikte toplam on öğrenci vardı. Tepeyi aştıktan sonra , bir sınIflı ve bitişiğinde bir göz lojmanı olan okula vardım. Kapı penceresi kırılmış, içinde koyunların yattığı bir binaydı. O yıllarda terör olayları çok yoğundu. Bu nedenle bu lojmanda oturmamam gerektiğini söyledi köylüler. Sonra bana oturabilmem için, hala ahır mı ev mi kestiremediğin bir kerpiç binayı gösterdiler. İçine girdiğimde karşılaştığım manzara beni öylesine etkiledi ki sol bacağımın uyuştuğunu hissettim. Derken ayakta duracak mecalim kalmadığı için yere öylece oturdum. Sanki bacağıma inme inmişti.
Birkaç gün zorlanarak yürüdüm.
Biliyor musunuz bu olayın üstünden 29 yıl geçti ama hala sitrese girdiğim zaman, sol bacağımın kastığını hissediyorum.
