“Her can ölümü tadacaktır” hadisi şerif;
Son üç günde güzel, yürekleri insan
Sevgisiyle dolu gazeteci iki kardeşimizi,
İki tatlı can dostumuzu toprağa verdik,
Acımız çok büyük
Acımız çok sonsuz
Acımız inanılmaz dayanılmaz…
…
Onlar artık sözün ve hareketin bittiği dünyadalar,
“NEYLERSİN ÖLÜM HERKESİN BAŞINDA”
Diyen Cahit Sıtkı Tarancı’yı da saygı ve hürmetle anıyorum…
…
Çünkü hayat isimli bu renkli, sihirli,
Şahane ve muhteşem bitmesi asla istenmeyen,
Tiyatro oyunundur ama sonu maalesef
Ölümle bitiyor; ölüm karşısında her Can,
Her güçlü insan bile çaresizdir kayıtsız
Şartsız olarak maalesef ona teslim olur,
Çünkü o AN sözün geçmediği, eylemin,
Sonsuza kadar bittiği geçmediği yerdir,
Hiçbir söz,
Hiçbir güç,
Hiçbir para,
Hiçbir ilaç,
Hiçbir tedavi şekli, ölüme çare değildir,
Olmaz, olamaz, olmayacaktır,
…
Çünkü dünya adını verdiğimiz
Bu gezegendeki her canlının zorunlu biçimde
Tabi olduğu muhteşem doğanın yasası böyledir;
“BAŞLAYAN HER ŞEY BİTER;
BAŞLAMASAYDI BİTMEYECEKTİ”
…
Doğan her canlı, her şey büyür,
Büyüyen her canlı yaşlanır,
Zamanlı ya da zamansız olarak,
Sürpriz şekilde hayata veda edip,
Bilinmeyen ve bilinmeyecek sonsuza
Gitmek ve bu sahneden kopmak zorundadır,
…
Çünkü hayat isimli bu sahneye çıkan
Her insan için doğmanın,
Bedeli aslında peşin ve kesin ölümdür,
İlk ve son kez bu sahneye çıkan insan,
Tarihini bilmediği, tahmin bile edemediği,
Zamanını asla kestiremediği aklının
Ucundan bile geçirmediği bir anda,
Sürpriz şekilde hayat sahnesinden,
İner ya da zorla hastalıklarla çekip indirilir,
Çünkü hayat isimli doğa isimli öğretmen;
İnsanı ölüm hakkında önceden bilgilendirmez,
Çünkü o takvim ve saat kullanmaz;
Randevu verme geleneği, alışkanlığı yoktur…
…
Doğa yasasının her canlıya eşit davranır,
Belki de kalanların tek tesellisi,
Her canlının zamanla ölecek olmasıdır…
Çünkü hayat ölüm konusunda,
Kimseye torpil yapmaz, yapamaz,
Kimseye ayrıcalık tanımaz,
Kimseye sen dur ötesi gelsin,
Kimseye sen sonra gideceksin,
Sen önceliklisin demez diyemez…
Ölüm isimli yasasıyla doğa isimli
Öğretmen aslında herkesi eşitler
Kral da, çöpçü de zamanlı ya da
Zamansız olarak kesin ölecektir,
Doğmak aslında ölüme doğru yürümektir;
Yaşamak aslında ölümü beklemektir,
İnsan doğduğu an peşin olarak
Vazgeçilmez şekilde ölüme hüküm giymiştir,
Başka ifadeyle doğduğu an
Bir yandan da ölmeye başlar…
…
Kıymetli canlar, bu toprağın insanı
Gazeteci Dilber Demirel,
Gazeteci Mustafa Ucum,
Birer gün arayla hayat isimli
Bu renkli sahneye peş peşe veda ettiler…
Onlar da diğer çocuklar gibi
Anne babalarının bir tanesi, umudu olarak
Doğmuştu, sevgi ve özveriyle
Ebeveynlerince büyük fedakârlıklarla
Dünyaya getirilmişti hayatın onlardan istediği
Mutlu olmak için vermeleri gereken mücadele
Konusunda, anne babalarınca birer savaşçı olarak yetiştirildiler…
…
Aldıkları ilk nefesten başlayarak
Okul süreçlerinde aralıksız eğitimler gördüler,
Her genç kızın ve delikanlının
İlk hayali olan gazeteciliği meslek olarak
Seçmişlerdi, bu sektörde yapabileceklerinin,
En iyisini emsallerinden daha da ileride olan
En muhteşemini yapmaya çalıştılar…
Diğer meslektaşları gibi sıkıntıları elbette oldu,
Sorunları elbetti vardı ama gazetecilik
Görevlerini son nefeslerine kadar sürdürdüler…
…
Son gün onların bu serüvene veda etmesiydi;
Kendilerini seven, sayan, değerli dostlarının katılımıyla,
İki günde, iki gazeteci kardeşimiz hayat sahnesinden,
Üzüntülü biçimde çaresizce ve sessizce,
Ayrılarak ebedi sonsuzluğa kanat açtılar…
Allah rahmet eylesin, mekânları cennet olsun…
…
İki şeyin altını çizmek isterim;
1-Gazetecilik gerçekten son bir meslektir;
Bir ömür vermenizi ister, bekler, buna zorlar,
Bu mesleğe girip, emekli oluncaya,
Hatta son nefeslerini verinceye
Yani mezara kadar sürdürenlerin sayısı çok azdır,
Bu iki meslektaşım görevlerini ömürlerinin
Sonuna kadar görevlerini kahramanca yaptılar…
2-Yaşarken hem meslektaşlarımıza hem de
Olanaklarımız ölçüsünde diğer insanlara yardım etmeliyiz…
“KÖR ÖLDÜ BADEM GÖZLÜ OLDU”
Demeden, her insana, hangi meslek
Gurubunda çalışmış olurlarsa olsunlar
Yaşarken değer verilmelidir,
Yoksa tabutlarının başındaki
Söylevler geçersizdir, çünkü ölüler duymaz…
…
İki gazeteci,
İki can kardeşim
Sonsuz bir yolculuğa çıktınız,
Yolunuz daima açık olsun
Topraklar sizi incitmesin canlar…
Mekânınız cennet olsun…
Bize de yanınızda yer ayırın geldiğimizde
Sayenizde orada yabancılık çekmeyelim;
Allah rahmet eylesin,mekanınız cennet olsun.…
ABDULKADİR KAÇAR ADANA 2026
