Altı yıl önce ‘Haçiko’ (Orijinali Hachiko) isimli filmi izlemiştim. Japonya’da heykeli olan, Akita cinsi köpeğin hikayesini anlatıyordu. Filmi çok beğendim. Filmin kahramanı olan köpeğin, sahibi gelmediğinde, gözlerindeki hüzün, beni çok etkiledi. Tam altı yıldır böyle bir köpeğe sahip olma hayaliyle yaşadım.
******************
Beş yıl önce bir kedi sahiplendim ve hala bir bebek gibi bakıyorum. Kedimin benden istediği sadece, biraz yemek ve su, biraz da sevgi. Öylesine akıllı ve sadık ki. İnsanlardaki sadakat anlayışıyla kıyaslanamaz bile. Kedim, hayata bakışımı değiştirdi.
******************
Ve geçen ay, bir mucize gerçekleşti benim için. Japon Akita cinsi olan köpeğim Shera’yı sahiplendim. Benden önceki sahibi Uğur Bey, görüşmelerimizden sonra, sağ olsun bana güvendi. Shera’yı evime kadar getirip teslim etti.
Shera’yı, okuldan kovulana kadar okuluma götürdüm. (Okul koridorunda havladığı için müdürümden uyarı aldım. Müdürüm, sonuçta haklıydı. Hiç havlamayan Shera birden havlamaya başladı.) Öğrencilerimde ve diğer öğrencilerde inanılmaz derecede, hayvan sevgisi gelişti. Korkusu olanlar bile korkusunu yendi. Öğrenciler her gün Shera’ yı soruyorlar. Öğrencilerim benden çok Shera’ yı seviyorlar. Okulun maskotu oldu sanki.
****************
Hayvanlar bize Allah’ın emaneti. Konuşamıyorlar, dertlerini anlatamıyorlar. Hayatta kalma mücadelesi veriyorlar. Bizden istedikleri biraz yiyecek, biraz su, biraz sevgi. Lütfen hayvanları koruyalım ve onlara zarar vermeyelim. Onlar çok güzel canlılar. Bir CAN taşıyorlar. Bunu unutmazsak her şey daha güzel olur.
