AYLARDAN NİSAN

Kim kime “Nisan bir!” diyerek şaka yaptı mı acaba diye merak ettim. Gün boyu şaka bekledim; kimse yapmadı. Ben de yapmadım, yapamadım daha doğrusu.

Eskiden yapılan şakalar bir bir gözümün önünde geçit töreni yaptı. Annemin komşuları, arkadaşları şaka yarışına girer, gün boyu eğlenirlerdi. En sevdiği eşyayı ya da borç parayı alır almaz “Nisan birrr!” sesleri çınlardı. Şaşkın şaşkın bakarlarken kahkahayı patlatırlar, akşama kadar geri vermez, heyecanla bekletirlerdi.

Öğrenciliğimizde öğretmenlerimize şakalar yapardık. Sınıfta herkes sıralara ters oturur ya da öğretmenin göremeyeceği bir yere saklanırdık. Öğretmen kapıdan girince şaşırır, ne yapacağını bilemezken; biz topluca kahkahalar eşliğinde ortaya çıkardık. Öğretmenimiz de bizimle beraber gülerdi. Bazen yan yana olan sınıflarda sınıfları değiştirirdik. Öğretmenlerimizin yüzünü görünce bütün sınıf koro hâlinde gülerdik. Buna benzer şakaları, öğretmenliğimizde öğrencilerimiz bize yaptığında eski günleri anarak çocuklarla çocuklaşırdık.

Yöneticiliğimde şaka kaldıran bir arkadaşıma, “Atamanız… yere yapıldı. Üç gün içinde ilişiğinizi kesmeniz rica ederim.” diyerek (tarih, sayı verip kurum müdürlüğünün adını da yazarak) bir kâğıdı masasına koydum. Ne diyeceğini bilemeden yüzüme bakıp, “Ama ben yer değişikliği istemedim, şimdi ne yapmam gerek?” dedi. Ciddiyetimi korumakla gülmek arasında kaldım. Daha fazla üzmemek için “Nisan bir!” der demez ikimiz de kahkahaya boğulduk. Bir an çok üzüldüğünü, gerçekten inandığını da söylemeden edemedi.

Şimdilerde aynı şakaları yapabilir miyiz acaba? Sanmıyorum. Bu yıl 1 Nisan’ım şakasız geçti.

Yaşlılardan duyardım: “Abrul beşinden kork.” Nisan’a “Abrul” derlerdi. O gün umulmadık bir kış olurmuş. 5 Nisan Avukatlar Günü. İster istemez bir gün kutladık. Sonra 10 Nisan Polis Günü kutlanacak. Arkasından 23 Nisan… İnsan neşe dolamıyor. Ayların her günü neredeyse bir “özel gün”. Kutluyoruz ama nasıl? Anlamlı, anlamsız; kutla dur.

Umut hep var olsun. Aydınlık günler tez gelsin.