❝İnsan yerine konulmak, nefes almak kadar yaşamsal önemi olan bir süreçtir.❞
Doğan Cüceloğlu
(Saygıyla, rahmetle anıyorum.)
Her gün *“neler oluyor?”*la güne başlamak, uykudan uyanmaya korkar olduk. Dünyanın başına bela olan devlet başkanları; kafasına estiği gibi hareket ederek, diğer ülke insanlarını insan yerine koymayarak nefes aldırmamaya başladılar.
Nefes almak, yaşamak değildir. İnsanların çıkarları değişir değişmez, düşünceleri ve davranışları da aynı şekilde değişiyor.
Yapılanları görmek, “bu kadarı da olmaz” denilenin olduğuna şahit olmak nefessiz bırakıyor insanı. Doğal felaketler, insanın insana yaptığı kötülükler, kirlenen çevre, azalan sular, cahil ve aç bırakılan çocuklar, çöpten yiyecek arayan insanlar… Nefessiz bırakıyor. Yaşama sevincimiz kursağımızda kalıyor…
Endişe edilen durumların ortadan kalkması, bir sorunun ya da tehlikenin olmaması nedeniyle rahatlamak; onların güvende olduklarını duymak, rahat nefes almamızı sağlar.
Sevdiklerimizle bir arada olmak nefes almaktır, bayramdır. Her nefes alışta sevgiyi planlayalım; doğayı, ayı, güneşi, yıldızları, tüm canlıları sevelim ki dünya sevgiyle dolsun, nefesimiz rahat alınsın.
Yaşlanmak bir dağa çıkmaya benzermiş. Çıktıkça nefes daralır, yorgunluk artar ama görüş açısı da artarmış.
Dünya nüfusu yaşlanıyor. Dileyelim, görüş açısı artanlardan olsun tüm insanlar.
