Türk halk şiirine bir çok eser kazandıran halk şairimiz Eftal Petek ‘i sizlere tanıtmak istiyorum değerli dostlarım. Kısa biyografiler, hayatlarımızın özünü bir kaç kelimeyle ifade eder ve kalıcı anlamlar taşır. Unutmayalım ki, bizler yazdıkça hayatlar ölümsüzleşir…
Eftal Petek, Aşık Mahsuni Şerif pınarında kanan ve onun kadar cesur bir şairimiz. 28 Mart 1978 ‘ de Kırıkkale iline bağlı Delice ilçe’sine bağlı Hacıobası köyünde bir çiftçi ailenin evladı olarak dünyaya gelmiş. Babası Seyfettin Petek, annesi Elif Petek hanımdır. İlkokulu Hacıobqsı köyü’nde, orta ve liseyi Delice ilçe’sinde okudu.1998 yılında askerlik görevini Trabzon’da jandarma olarak yerine getirmiştir. Evli ve biri kız biri erkek iki çocuk babasıdır. Hayatını idame ettirebilmek için İstanbul’a göç etmiş 10 yıl kadar bir bir sektörde şoför olarak çalışmıştır. Şimdi ise Ankara’da yine özel bir şirkette şoför olarak çalışmakta.
Şiire olan merakı Halk ozanı Mahsuni Şerif’ten etkilenmesinden dolayı gelişmiştir.
Mahsuni şerif’i manevi üstad olarak görmüştür.
Kimseden ders almadan 20 yıldır şiir yazmaktadır. Şiirlerinde toplumsal konuları ele almakta ve sevda, ayrılık, doğa şiirleride yazmaktadır.Şiirlerinde EFTAL kelimesini mahlası yapmıştır.Eftal Arapça kökenli ” daha üstün” ” daha faziletli” anlamına gelmektedir. Her konuda şiirler yazan şairimiz önemli gördüğü,etkisi altında kaldığı şahıslara da şiirler yazmaktadır.Şiirde ağırlıklı olarak toplumsal olaylara önem vermekte. Çünkü ozanın ve şairin yükümlülüğünün bu olduğunu düşünüyor. Toplumsal olayların ele alınmasının şairin daha kalıcı ve güçlü, ölümsüz olmasına vesile olacağına inanıyor şairimiz.
Saza karşı merakı olan şairimiz iş koşulları nedeniyle gerçekleştiremediğini ifade ediyor. ” Şiirlerimi kitaplaştırmak ilerdeki hedefimdir” diyor şairimiz. Bana göre ruhumuzun kalemini en iyi yazan şairlerimizin en iyilerindendir kendisi. Okumasını bilenler için.
Şairimizin şiirlerinden örnekler vermek istiyorum sizlere.
GİRDAP
Girdaba kapılmış gemi gibiyim
Bir türlü karaya vuramıyorum
Tiryaki çayının demi gibiyim
Her dile damağa yaramıyorum
Bir yola girdim ki cefası yeğin
Çeker de giderim ölene değin
Seneler boyunca kahbe feleğin
Berbat inadını kıramıyorum
Dünya sefasına talip olmadım
Belkide bundandır galip olmadım
Yalnızca kendime talip olmadım
Şu soyka yâremi saramıyorum
Nereden aldım bilmem bende bu halı
Dertliler şehrine atandım vali
Buludundan kopmuş yağmur misali
Durmak istesem de duramıyorum
EFTAL’im huzura gerek var iken
Binmedim kayığa kürek var iken
Bende böyle akıl yürek var iken
Sonumu hiç hayra yaramıyorum
EFTAL PETEK
YÂRDIR EFENDİ
Kırk kere söylesen yine anlamaz
Cahile dil dökmek zordur efendi
Hakikati göstersen de inanmaz
Çünkü gönül gözü kördür efendi
Kimisi ağlarken kimi gülerken
Kimisi ölmeden evvel ölürken
Kimine bir oda geniş gelirken
Kimine bu dünya dardır efendi
Sevenin döşünde ince bir ağrı
Çevirmiş yönünü yârine doğru
Yanardağ gibidir aşığın bağrı
Gece gündüz yanan kordur efendi
Ne mutlu kendine hakkı bulana
Ne mutlu yüreği aşkla dolana
Gerçek anlamıyla arif olana
Çektiği her cefa kârdır efendi
EFTAL’ım neleri yaladım yuttum
Gecenin içine gündüzü kattım
Hayali serabı kenara attım
İnsana insanlık yârdır efendi
EFTAL PETEK 12.3.2017
