Mersin’de tutuklu belediye başkanları, cezaevi duvarlarının ardındaki zaman ve özgürlük özlemi… Bir kentin Türkiye’ye tuttuğu ayna.

Türkiye Mersin’e soruyor: Nasılsın?

Mersin yanıt veriyor:

“Senin gibiyim.”

Ülkede ne yaşanıyorsa aynısı Mersin’de yaşanıyor.

Tutuklanan belediye başkanlarının çoğu, hayatlarında hiç cezaevi görmemiş!

Han kapısı gibi görünen cezaevinin kapısından girdikten sonra, iğne deliği kadar daralan o kapıdan ne zaman çıkacaklarını, makam koltuklarına ne zaman yeniden oturacaklarını düşünüyorlardır mutlaka.

Halklarını, yarım bıraktıkları işleri ve ailelerini özlemle anıyorlardır.

İçeride zaman hiç geçmez.

Düşüneceğin, kendini ve başkalarını sorgulayacağın uzun uzun saatlerin vardır.

Her şey film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer.

Hava ağır mı ağır!

Geçmeyen tek şey zamandır…

Kafanda her şeyi bir bir kurarsın.

Soğuk terler dökersin.

Kimi zaman umutlanır, için için sevinirsin.

Duvarın arkasını düşünürsün.

“Geride bıraktıklarım yerli yerinde mi?” diye sorarsın kendine.

Sonra kendini teselli etmeye başlarsın.

Aylardır, yıllardır cezaevinde yatanları düşünürsün.

“Onlar aslan gibi yatıyor. Ben de yatarım…” dersin.

Allah, haksız yere tutuklananları bir an önce özgürlüklerine ve ailelerine kavuştursun.

Bir de yatmasını bilmeyenler var!

“Kedi gibi evimde oturacağım.” diyerek tahliye isteyenleri de makûs kaderleriyle baş başa bırakıyorum.

Suçları cezaevinde kalmayı gerektirmeyen tüm belediye başkanları gibi, Mersin Büyükşehir Belediye Başkanımı, Yenişehir Belediye Başkanımı, Mezitli Belediye Başkanımı ve Silifke Belediye Başkanlarımı da dışarıda görmek istiyorum.

Onlar için de haykırıyorum:

“Yaşasın ey özgürlük!”